O wy, którzy mieszkacie na ziemi! Religia Boga jest dla miłości i jedności; nie czyńcie jej przyczyną wrogości ani rozłamu.

Żadne ludzkie serce nie jest pozbawione empatii. Żadna religia nie może tego zniszczyć przez indoktrynację. Żadna kultura, żadna narodowość i nacjonalizm – nic tego nie dotknie, ponieważ to empatia.

Wszyscy szukają przyjemności. Ale jest tylko jedna przyjemność, która może dotrzeć do serca; przyjemność z doświadczenia potrzeby miłości i otrzymywania miłości. Potrzebujemy miłości, to nasza natura.

Wszystko, co wywołuje tęsknotę w sercu, pozbawia je wolności.

Dlatego też jest to prawo mistyków, aby dostrzegać wszystkie rzeczy, doświadczać wszystkich rzeczy, zarówno niebiańskich, jak i ziemskich, a jednak mówić niewiele; ponieważ dusze, które nie są w stanie zrozumieć możliwości ich zasięgu, będą się z nich śmiały.

Zewnętrznie trzymaj się z dala od wszelkich relacji, a wewnętrznie nie miej żądzy w sercu; kiedy twój umysł będzie jak prosta ściana, możesz wejść na Ścieżkę.

Dla mnie modlitwa jest przypływem serca; to proste spojrzenie skierowane ku niebu, to wołanie o uznanie i miłość, obejmujące zarówno próbę, jak i radość.

Prawdziwe oddanie to oddanie umysłu, serca i duszy.

Kto jest w stanie lepiej poznać Boga niż ja sam, skoro On mieszka w moim sercu i jest samą istotą mojego bytu? Takie powinno być nastawienie szukającego.

Nawet istnienie tego elementu cielesnego, choć w rzeczywistości jest ono niskie, ponieważ jest źródłem śmierci i wszystkich zła, jest również dobre dla trwałości Wszechświata i kontynuacji porządku rzeczy, aby jedna rzecz odeszła, a inna przyszła.

Dla mnie modlitwa to skok serca ku górze, spokojne spojrzenie w niebo, wołanie wdzięczności i miłości, które wypowiadam z głębi smutku, jak również z wysokości radości.

Wesołe osoby, które dają, nie liczą kosztów tego, co dają. Ich serca są nastawione na zadowolenie i pocieszenie osoby, której dar jest dany.

Naszym najwyższym obowiązkiem jest służyć mieszkańcom Vraji, którzy są dotknięci wyjazdem Kriszny do Mathury.

Brak strachu pochodzi z pracy z miękkością ludzkiego serca.

Możliwe, że znaczenie mądrości w hebrajskim oznacza zdolność do planów i stosowanie myśli w taki sposób, aby plany i podstępy mogły być użyte do osiągania zarówno rozumu, jak i cnoty moralnej, lub do osiągania umiejętności w sztuce praktycznej, lub do działania złych i nikczemnych rzeczy.

Prawdziwe oddanie to oddanie umysłu i serca.

Cnota składa się z trzech części: umiarkowania, męstwa i sprawiedliwości.

Żyj swoim życiem, nie raniąc nikogo. Nieszkodliwość jest najpotężniejszą formą jogi i szybko zaprowadzi cię do celu. To, co nazywam nisarga jogą, jogą naturalną. To sztuka życia w pokoju i harmonii, w przyjaźni i miłości. Owocem tego jest szczęście, nie mające przyczyny i niekończące się.

Wierzący wiedzą, że obecność zła zawsze towarzyszy obecności dobra, łasce... Gdzie rośnie zło, tam również rośnie nadzieja na dobro... W miłości, która wypływa z serca Chrystusa, znajdujemy nadzieję na przyszłość świata. Chrystus odkupił świat: „Jego ranami zostaliśmy uzdrowieni.” (Izajasza 53:5)

Nikt nie lubi pozbywać się ego – jest ono tak cenne dla każdego. Jednak gdy osiągniesz stan bez ego, świat nie zniknie, jak możesz myśleć, że zniknie. Świat będzie trwał, ale coś zmieni się w tobie. Coś zostanie odkryte. Zaczniesz widzieć wszystko z zachwytem i niewinnością dziecka.

Wielkie Istnienie mówi: Ludzka wypowiedź jest esencją, która dąży do wywarcia swojego wpływu i wymaga umiarkowania. Co do jej wpływu, zależy on od doskonałości, która z kolei zależy od serc, które są oderwane i czyste. Co do umiarkowania, to musi ono być połączone z taktem i mądrością, jak nakazano w Świętych Pismach i Tablicach.

Medytacja to nic innego jak próba odrzucenia wszystkich obcych elementów, byś mogła zobaczyć siebie taką, jaka byłaś przed narodzinami, odbitą w czystości. To wielka cisza i wielka radość, by tam być, a gdy tylko zaczniesz tam trwać, nie ma śmierci ani czasu. Wszystki lęk, chciwość, gniew znikają: jesteś po prostu tam, bez żadnych idei, bez pragnień.

Nikt nie wyobraża sobie, że symfonia ma się poprawiać w miarę jej rozwoju, ani że całym celem grania jest osiągnięcie finału. Sens muzyki odkrywany jest w każdej chwili jej grania i słuchania. Czuję, że podobnie jest z większą częścią naszego życia, a jeśli będziemy zbytnio pochłonięci jego ulepszaniem, możemy zapomnieć, jak je w ogóle żyć.