Nie próbuj poprawiać umysłu. Próba poprawienia umysłu jest jak próba poprawienia fal w oceanie. Czy możesz zatrzymać fale w oceanie? Jeśli chcesz zobaczyć ocean bez fal, musisz zanurkować głębiej. Kiedy zanurkujesz głęboko w sobie, doświadczysz spokoju oceanu. A jeśli wszystko jest zamarznięte, to jest oświecenie.

Z samoświadomością stajesz się bardziej inteligentny. W świadomości uczysz się, w samoświadomości uczysz się o sobie. Oczywiście, możesz nauczyć się tylko tego, czym nie jesteś. Aby poznać, kim jesteś, musisz wyjść poza umysł. Świadomość to punkt, w którym umysł wychodzi poza siebie, w rzeczywistość. W świadomości nie szukasz tego, co cię zadowala, ale tego, co jest prawdziwe.

Uinternalizuj wędrujący umysł i skup go na Panu. Wtedy medytacja będzie głęboka i intensywna. Nie otwieraj oczu. Nie ruszaj się z miejsca. Zatonij w Nim. Zanurz się w głębokich zakamarkach swojego serca. Zanurz się w błyszczącym Atmanie. Pij nektar nieśmiertelności. Teraz ciesz się ciszą. Syn nektaru! Ciesz się! Pokój! Cisza! Chwała!

Nie jest to przesada, gdy mówi się, że każdy człowiek jest w pewnym stopniu zahipnotyzowany, czy to przez idee, które bezkrytycznie przyjął od innych, czy przez idee, które powtarzał sobie lub przekonał się, że są prawdziwe. Te negatywne idee mają dokładnie taki sam wpływ na nasze zachowanie, jak negatywne idee wszczepione w umysł osoby zahipnotyzowanej przez profesjonalnego hipnotyzera.

Świat nie może cię zatrzymać, ponieważ świat nie jest świadomy. Świat nie ma umysłu, ani pragnień; jest tylko obiektywizacją twojego umysłu. To jest gra twojego umysłu, która wyobraża sobie, że jakiś obiekt—nazywaj to umysłem czy czymkolwiek—może cię zatrzymać. To jest idea, którą masz o tym, kim jesteś, trzymająca się swoich własnych przerażających projekcji jako umysł. Porzuć to wszystko i pozostań jako czyste, radosne Ja.

Mimo że starasz się bardzo, postęp, który robisz, zawsze jest mały, krok po kroku. To nie jest jak wyjście na deszcz, kiedy wiesz, kiedy się zmokniesz. W mgle nie wiesz, że się mokniesz, ale idąc, mokniesz stopniowo. Jeśli twój umysł ma pomysły na postęp, możesz powiedzieć: "O, to tempo jest okropne!" Ale w rzeczywistości nie jest. Kiedy mokniesz w mgle, bardzo trudno jest się osuszyć.

Gdziekolwiek Bóg cię umieści, w tym miejscu musisz rozpocząć pielgrzymkę do realizacji Boga. We wszystkich formach, zarówno w działaniu, jak i w nie-działaniu, On sam jest Tym Jednym. Wykonując swoją pracę rękami, bądź związany z Nim przez utrzymywanie japy, nieustannego wspomnienia o Nim w sercu i umyśle. W Królestwie Bożym zapomnienie o Nim jest szkodliwe. Droga do Pokoju leży w pamięci o Nim i tylko o Nim.

Niestety, nie można pozbyć się niepokoju umysłowego, medytując przez jeden dzień lub miesiąc; trzeba podejmować regularne i niestrudzone wysiłki przez wiele lat. W miarę jak sadhaka (osoba praktykująca medytację) usuwa przyczyny niepokoju umysłowego, generowane są stany spokoju umysłu. Kiedy sadhaka osiąga wyższe stany medytacji, strumienie pokoju zaczynają płynąć do umysłu sadhaki, generując takie cechy jak skromność, entuzjazm, odwaga i cierpliwość. Wkrótce sadhaka uzależnia się od medytacji.

Agresywna i całkowicie nielogiczna idea jednej religii dla całego rodzaju ludzkiego, religii uniwersalnej w wyniku swojej wąskości, jednego zbioru dogmatów, jednego kultu, jednego systemu ceremonii, jednego prawa kościelnego, jednego zbioru zakazów i nakazów, które wszystkie umysły muszą zaakceptować pod groźbą prześladowań przez ludzi i duchowego odrzucenia lub wiecznego potępienia przez Boga, to groteskowe stworzenie ludzkiego nierozumu, które było rodzicem tak wielu nietolerancji, okrucieństwa, ciemnoty i agresywnego fanatyzmu, nigdy nie było w stanie mocno zapaść w indyjską mentalność.

Silna determinacja, by prowadzić dochodzenie w ten sposób, rozwieje wszystkie wątpliwości. Zadając pytanie „Kim jestem?” i nieustannie medytując, osiągniesz jasność istnienia. Dopóki istnieją wāsany, będą one pojawiać się i zakrywać rzeczywistość, zaciemniając świadomość tego. Tak często, jak stajesz się ich świadomy, pytaj: „Do kogo one przychodzą?” Ta ciągła analiza ustali cię w twoim własnym Ja i nie będziesz miał żadnych dalszych problemów. Kiedy zrozumiesz, że wąż umysłu nigdy nie istniał, kiedy zrozumiesz, że lina rzeczywistości to wszystko, co istnieje, wątpliwości i lęki już cię nie niepokoją.

Staraj się spędzać przynajmniej 2 lub 3 dni każdego miesiąca w aszramie. Samo oddychanie czystym powietrzem tam oczyści i wzmocni nasze ciała i umysły. Jak ładowanie baterii, nawet po powrocie do domu będziemy mogli kontynuować naszą medytację i japę.

Prawdziwe piękno to wtedy, gdy jesteś skupiony, gdy nasz umysł jest z prawdą. Takie jest każde dziecko piękne, ponieważ jest skoncentrowane.

Ciekawość jest początkiem umysłu, Zachwyt jest końcem umysłu.

W lustrze twojego umysłu pojawiają się i znikają wszelkiego rodzaju obrazy. Wiedząc, że są one całkowicie twoimi własnymi twórczościami, obserwuj je cicho, jak przychodzą i odchodzą. Bądź czujny, ale nie zaniepokojony. Ta postawa cichej obserwacji jest podstawą jogi. Widzisz obraz, ale nie jesteś tym obrazem.

Faktem jest, że umysł to tylko zbiór myśli. Umysł tuczy się, gdy pojawiają się nowe myśli. Dlatego głupotą jest próbować zabić umysł za pomocą umysłu. Jedynym sposobem, aby to zrobić, jest znaleźć jego źródło i trzymać się go. Umysł wtedy zniknie z własnej woli.

Jeśli twój umysł jest pusty, jest zawsze gotowy na wszystko; jest otwarty na wszystko.

Nieczynienie zła, wykonywanie tego, co umiejętne, oczyszczanie własnego umysłu: to nauka Przebudzonego.

Najlepszym sposobem, by przekonać kogoś, jest sprawienie, by zdał sobie sprawę, że to, co mówisz, pochodzi z jego własnego umysłu.

Kryszna nalegał na zewnętrzną czystość i wewnętrzne oczyszczenie. Czyste ubrania i czyste umysły to idealne połączenie.

Wpływamy na świat w każdej chwili, czy tego chcemy, czy nie. Nasze działania i stany umysłu mają znaczenie, ponieważ jesteśmy tak głęboko połączeni ze sobą nawzajem.

Kiedy serce jest otwarte, łatwiej jest skierować umysł ku Bogu.

Źródłem twojego umysłu jest miłość, a cokolwiek robisz, aby dojść do tego źródła, jest praktyką duchową.

Moim zdaniem życie jagnięcia jest nie mniej cenne niż życie człowieka.